Η ΠΛΑΤΕΙΑ (Ποίημα)

Πλατεία μου αρχοντική
που έχεις την ομορφιά σου
και έρχονται και παίζουνε
τα μικρά παιδιά σου
και τα καμαρώνουμε και εμείς
και ευφραίνεται η καρδιά σου.

Ροβινσώνας ο κάβουρας. (Το νέο παραμύθι της Αγγελικής Κωνσταντίνου)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα καβούρι που ζούσε στην παραλία του Βοτόπου. Το καβούρι ήταν μικρό, αλλά πολύ φιλόδοξο. Ένιωθε ότι η παραλία του Βοτόπου δεν το χωρούσε. Κάθε πρωί ανέβαινε στο βράχο του κι αγνάντευε από τη μια τις παραλίες της Τουρκίας κι από την άλλη τον Καταρράκτη κι αναρωτιόνταν αν κι εκεί είχε καβούρια, με πόσες δαγκάνες ήταν κι αν ήταν τόσο μικρά όσο εκείνος ή μεγαλύτερα. Ήταν τέτοια η επιθυμία του να ταξιδέψει που δεν ασχολούνταν με τίποτα άλλο παρά να ονειρεύεται τις απέναντι ακτές και τα βράχια τους και να σκέφτεται πώς θα καταφέρει να φτάσει εκεί. 

Η πεζογραφία στη Χίο μετά την απελευθέρωση (1912) ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΗ ΔΙΛΜΠΟΗ

Η τελευταία περίοδος της χιακής λογοτεχνίας από το 1912 ώς τις μέρες μας σημαδεύεται, όσον αφορά την πεζογραφία, με τον απόηχο του Γιάννη Ψυχάρη (πέθανε το 1929)[1], σφραγίζεται με τη δυναμική παρουσία του Γιώργου Θεοτοκά (1905-1966)[2], ενώ δίνει θέση, τις τελευταίες δεκαετίες, και στον Χιο-μικρασιάτη ποιητή και πεζογράφο Γεώργη Διλμπόη, θέση που κερδίζει δικαιωματικά με τη δύναμη του αφηγηματικού του λόγου και την ανανέωση που φέρνει στη θεματολογία και την τεχνική.

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ Ι. Πολέμης.

Εἶπεν ᾽Εκεῖνος, ποὺ ζωὴ καὶ φῶς αἰώνιον εἶναι.

- «Στὴν Κολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ σύρε, τυφλέ, καὶ πλύνε

τ’ ἄφωτα μάτια σου». Καὶ νά, πρὶν κὰν προφτάση ἀκόμα

νὰ πλύνη ἀπὸ τὴν ὄψη του τὸ λασπωμένο χῶμα, 

ζωῆς ποτάμι ἀνάβρυσε, φωτὸς πλημμύρ ἐχύθη

στὴ διψασμένη του ψυχή, στὰ σκοτεινά του στήθη

κι ἔκραξ’ ὁλόχαρος, ψηλὰ σηκώνοντας τὰ χέρια:

- «῎Ω!, πόσο ὡραῖο εἶναι τὸ φῶς! Πῶς ἀγκαλιάζει ἀκέριο

τὴν πλάση: Πῶς χωρίζονται τὰ χρώματα μπροστά του!

Χριστουγεννιάτικο αντιπαραμύθι

Χριστούγεννα

Μια φορά και κάθε καιρό είναι ο Θεός. Από κάποτε είναι και οι άνθρωποι. Οι αναφορές όμως που έρχονται από τη γη για την κατάσταση των ανθρώπων όλο και χειροτερεύουν. Το ανθρώπινο γένος πάει από το κακό στο χειρότερο, παρ’ όλες τις προσπάθειες του Θεού με τους διάφορους αντιπροσώπους που από καιρό σε καιρό στέλνει για να τους συνεφέρει.

Μπροστά στην έκρυθμη αυτή κατάσταση η Αγία Τριάδα συνεδριάζει. Αποφασίζει ν’ ακούσει και τις απόψεις των ανθρώπων πάνω στο θέμα και να συζητήσει προτάσεις τους για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου.

Φώτης Κόντογλου - Παραμονὴ Χριστούγεννα

Κρύο τάντανο ἔκανε, παραμονὴ Χριστούγεννα. Ὁ ἀγέρας σὰ νά ῾τανε κρύα φωτιὰ κι ἔκαιγε. Μὰ ὁ κόσμος ἤτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Εἶχε βραδιάσει κι ἀνάψανε τὰ φανάρια μὲ τὸ πετρόλαδο. Τὰ μαγαζιὰ στὸ τσαρσὶ φεγγοβολούσανε, γεμάτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ καλά. Ὁ κόσμος μπαινόβγαινε καὶ ψώνιζε· ἀπὸ τό ῾να τὸ μαγαζὶ ἔβγαινε, στ᾿ ἄλλο ἔμπαινε. Κι ὅλοι χαιρετιόντανε καὶ κουβεντιάζανε μὲ γέλια, μὲ χαρές.