Ἄλλαξε συμπεριφορὰ ἢ ὄνομα.

Ἐμεῖς ποὺ γνωρίσαμε τὸν Χριστό, ἔστω ἀπὸ μακριά, γιατὶ ἂν τὸν εἴχαμε γνωρίσει ἀπὸ κοντά, θὰ τὸν λατρεύαμε πραγματικὰ καὶ θὰ εἴχαμε ἀλλάξει πορεία ζωῆς, δυστυχῶς, θέλουμε νὰ ὀνομαζόμαστε χριστιανοί. Τὸ ἐπώνυμο ὅμως αὐτὸ ἔχει μιὰ βαρύτητα, μιὰ ὑπευθυνότητα, μιὰ σοβαρότητα, μιὰ ἱστορία, τὴν ὁποία ἐμεῖς μολύνουμε μὲ τὴν καθημερινὴ ἀντιχριστιανική μας συμπεριφορά.

Εἶναι ὁ Χριστὸς τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας;

Εἶναι ἡ ζωή μας χριστοκεντρική; Βλέπουμε σὲ κάθε στιγμή της τὸν Χριστὸ μπροστά μας, νὰ μᾶς εὐλογεῖ καὶ νὰ κατευθύνει τὰ βήματά μας; Γιὰ κάθε μας πράξη καὶ ἐνέργεια θέτουμε τὸ ἐρώτημα, ἂν αὐτὴ θὰ ἀρέσει στὸν Χριστό μας; Ἐγκαταλείπουμε τὸ ἐγώ μας καὶ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ θυσιασθοῦμε γιὰ τοὺς συνανθρώπους μας; Μποροῦμε μὲ παρρησία νὰ ἀναφωνοῦμε αὐτὸ ποὺ φώναζε μὲ στεντόρεια φωνὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β΄ 20); 

Πῶς θὰ ὑποδεχθοῦμε τὸ νεογέννητο Χριστό μας;

Ὅταν περιμένουμε τὴ γέννηση ἑνὸς νέου μέλους τοῦ οἰκογενειακοῦ μας περιβάλλοντος, τὴ γέννηση ἑνὸς παιδιοῦ, ἀναλωνόμαστε σὲ διάφορες προετοιμασίες. Ἑτοιμάζουμε χῶρο στὸ σπίτι γιὰ τὸ κρεββατάτι τοῦ μωροῦ, ἀγοράζουμε ροῦχα, στολίζουμε γιορτινὰ τὸ δωμάτιο, ἑτοιμαζόμαστε γιὰ νὰ τοῦ προσφέρουμε δῶρα χρήσιμα. Οἱ ἑτοιμασίες αὐτὲς συνοδεύονται ἀπὸ μεγάλη χαρά, ἀφοῦ θὰ γεννηθεῖ «ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιστ΄ 21).

Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι;

Ἡ Ὀρθοδοξία μας εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια. Δὲν εἶναι ἰδέα, δὲν εἶναι θεωρία, δὲν εἶναι σύστημα. Εἶναι ὁ Κύριός μας  Ἰησοῦς, ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι εἶναι ἡ ἀλήθεια λέγοντας «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» (Ἰωάν. ιδ΄ 6). Αὐτὸς ὁ Θεάνθρωπος εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία μας!

Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας δὲν εἶναι ὑπόθεση γνώσεως. Κυρίως εἶναι ὀρθὸς τρόπος ζωῆς. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ταυτόσημη μὲ τὴν ὀρθοπραξία.

Εὐχὴ εἰς τὸν λυτῆρα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομικῆς ἡμῶν κρίσεως, Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναγίας Αὐτοῦ Μητρὸς

Πανάγαθε Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων, ὁ ἀεὶ καὶ διὰ παντὸς κηδόμενος τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων καὶ πρὸς τὸ συμφέρον πάντα λυσιτελῶς οἰκονομῶν καὶ προνοούμενος καὶ αὐτὸ πᾶσιν ἀπονέμων κατὰ τὸ μέγα καὶ πλούσιόν Σου ἔλεος, ὁ ἐπιτρέψας καὶ τὴν παροῦσαν οἰκονομικὴν κρίσιν καὶ δοκιμασίαν, ἐν ᾗ ἡ εὐλογημένη πατρὶς τῶν Ἑλλήνων κακῶς ὀδυνᾶται, ὁ ἐπιδημήσας ἐν χρόνῳ πρὸς ἡμᾶς, τοὺς ἀποδήμους τῆς χάριτός Σου,

Ἡ θριαβευτικὴ εἴσοδος

Ὁ θρίαμβος προϋποθέτει νίκη καὶ ἡ νίκη νόμιμο ἀγώνα καὶ σκληρὴ μάχη. Ὁ νικητὴς στεφανηφόρος καὶ ἐπευφημούμενος ἀπὸ τὰ πλήθη εἰσέρχεται θριαμβευτὴς στὴν πατρίδα του μέσα ἀπὸ ἁψίδες ποὺ στήνονται γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν.

Δεῦτε πάντες Πορφύριον εὐφημήσωμεν, τὸν θαυμαστὸν ἐν ὁσίοις...

Ημέρα χαράς επέφανεν ημίν σήμερον. Γη και ουρανός συνεπαγάλλονται. Ο από ετών αγιοκατεταγμένος εις τις καρδιές μας Γέροντας Πορφύριος αγιοκατατάσσεται προς απόδοσιν τιμών εις τον ταπεινόν Γεροντα, τον πνευματέμφορον, τον κεχαριτωμένον, το καύχημα τς Εκκλησίας μας, το σέμνωμα των ημερών μας, αλλα και προς ενίσχυσιν ημων των κλονουμένων από το βάρος της καθημερινότητος. Σήμερον η οικονομική κρίσις τίθεται εἰς το περιθώριον και οι πάσχοντες λησμονούν τα άλγη. Ο άνθρωπός μας "ὁμοιοπαθὴς γὰρ ἦν ἡμῖν", από τον ουρανό επιβλέπει επι το σμήνος των ευλαβών νεοελλήνων και μεταποιεί εις χαράν τας θλίψεις τους.

Εἰσαγωγὴ καταστροφικῶν ἀσθενειῶν

Στὴ δύσμοιρη πατρίδα μας δὲν εἰσάγουμε μόνο ἀγαθά, εἴδη ἐξελιγμένης τεχνολογίας, μηχανήματα, φάρμακα, ἀποικιακὰ τρόφιμα καὶ ποτά, εἴδη ποὺ δὲν παράγονται στὸν τόπο μας, ἀλλὰ εἶναι ἀπαραίτητα στὴ σύγχρονη κοινωνία μας. Μαζί, ὅμως, μὲ αὐτά, δυστυχῶς, εἰσάγουμε καὶ προϊόντα καταστροφικά, ὅπως θρησκευτικὲς δοξασίες, ἐλευθέρια ἤθη καὶ ἀσθένειες ψυχικές, σωματικὲς καὶ περιβαλλοντικές.

Χορεύει ὁ πονηρός. Ἀπ’ τὸ σπίτι ποὺ λείπει ὁ Χριστός χορεύει διαρκῶς ὁ πονηρός.

Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ ἀποστασίας ἀπὸ τὸ θεῖο θέλημα. Ἔχουμε θέσει στὸ περιθώριο τὸ Θεό μας καὶ πορευόμαστε σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιθυμίες τῶν καρδιῶν μας. Ἰσχύει γιὰ τὴν κοινωνία μας καὶ γιὰ κάθε ἕνα ἀπὸ ἐμᾶς ὁ λόγος τοῦ Ψαλμωδοῦ (Ψαλμ. ΝΒ΄ 4), τὸν ὁποῖον μὲ πόνο ψυχῆς ἐπαναλαμβάνει ὁ θεῖος Παῦλος: "Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν· οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός» (Ῥωμ. γ΄ 12). Ὅλοι ξεφύγαμε ἀπὸ τὸ σωστὸ δρόμο. Ὅλοι ἐξαχρειωθήκαμε καὶ πέσαμε στὸ ἐπίπεδο τοῦ κτήνους. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ πλάσθηκε γιὰ νὰ «ἄνω θρώσκει», κυλιέται στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀποστασίας, τῆς ἀνηθικότητος. Καὶ τί περιμένουμε; Μήπως δὲν μᾶς προετοιμάζει ὁ Παῦλος λέγοντας «τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ῥωμ. στ΄ 23)! 

Ἕλληνες στὶς ἐπάλξεις

Ὁ Ἀννίβας πρὸ τῶν πυλῶν. Ὁ ἐχθρὸς ἕτοιμος νὰ μᾶς ἁλώσει. Ἡ κερκόπορτα εἶναι ἡ καλοπέραση. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, δυστυχῶς, ἐξαγοράζονται ἀντὶ κάποιας ἀξίας. Ἄλλοι ἔχουν ὑψηλὴ τιμή, ἄλλοι μικρή. Ὅλοι, ὅμως, ἀλλοίμονο, κάποτε ἐξαγοράζονται. Οἱ ἐπίβουλοι τῆς φυλῆς μας ἔχουν κάνει ἔρευνα ἀγορᾶς καὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὸ κόστος ἐξαγορᾶς μας. Ποιοὶ ἀπὸ ἐμᾶς δὲν ἐξαγοράζονται; Αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ὑψηλὰ ἰδανικά.

Ἐν ἀφελότητι καρδίας

Βλέποντας τὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ παίζουν μπροστά μου ἀμέριμνα καὶ στὶς συναναστροφές τους νὰ εἶναι ἀνεπιτήδευτα θαυμάζω τὴν ἁπλότητα τῶν τρόπων τους καὶ μοῦ ἔρχονται στὸ νοῦ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας: "Ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν" (Ματθ. ιη΄ 3). Γιατὶ ἐμεῖς οἱ μεγάλοι νὰ μὴν μοιάζουμε μὲ τὰ μικρὰ παιδιὰ καὶ γιατὶ νὰ μὴν προσπαθοῦμε νὰ βιώνουμε τὴν ἁπλότητά τους; Ἡ ζωή μας εἶναι μικρὴ καὶ ἁπλή. Ἐμεῖς μὲ τὶς συμπεριφορές μας καὶ τὶς ἐπιδιώξεις μας τὴν κάνουμε πολυσύνθετη.