Μέ τήν καρδιάν, μέ τήν ψυχήν τά χείλη μου θ’ ἀνοίξω
τῆς Χίος τήν καταστροφή νά καλαμογραφήσω (1).
Σ’ τά χίλια ὀκτακόσια ἒτος ὀγδόντα ἓνα
πέρνω 'ς τό χέρι τό χαρτί μέ τήν θλιμμένη μπέννα,
τρεμουλιαστά τήν ἐκρατῶ, τήν συμφορά νά γράψω,
τόν ἂδικόν της θάνατον ἀπό καρδιᾶς νά κλάψω.
Ἦταν' ἡμέρα Κυριακή, ’ς τῇς κοσιδυό τοῦ Μάρτη,
μέγας σεισμός ἐγίνηκε, Τσεσμέ και Χιός ἐχάθη.


