Αν μια θεατρική παράσταση πήγε καλά έχει ως κριτήριο της και την αποδοχή της από το κοινό! Αν δεν αρέσει το έργο, το κοινό βαριέται, θορυβεί, τα κινητά τηλέφωνα χτυπάνε, τα μικρά παιδιά τρέχουν πάνω κάτω ανεξέλεγκτα, και από λεπτότητα οι παριστάμενοι, βαρύθυμα υπομένουν και αναμένουν το τέλος της παράστασης που όπως συνηθίζεται, οι καλλιτέχνες ευχαριστούν το κοινό με υποκλίσεις για αυτή τους την «αποδοχή» και την ανοχή , και εισπράττουν ένα κρύο χειροκρότημα !
Τίποτα από αυτά δεν έγινε στην θεατρική αίθουσα της «Προόδου» την Τετάρτη 25/8 που παρουσιάστηκε – διδάχθηκε, ένα αρκετά μεγάλο απόσπασμα, από το αυτοβιογραφικό έργο του Γεωργίου Βυζυηνού: «Το μόνον της ζωής του ταξίδιον» που είχαμε την εξαιρετική τύχη να απολαύσομε από τον ταλαντούχο φοιτητή θεατρολογίας και πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη συνδημότη μας, Αλέξανδρο Πολιτάκη.
Παρά της εξ αρχής αρνητικής εντύπωσης που απορρέει εκ του μικρού θιάσου, της δυσκατάληπτης γλώσσας του έργου, του κινδύνου του αμύητου κοινού, και της παρουσίας μικρών παιδιών ανάμεσα του, η αίθουσα γέμισε.
Δεν κρύβω ότι αυτό με ανησυχούσε! Σε ένα τόσο δύσκολο έργο – σχεδόν όλο ένας μονόλογος – πως θα διασφαλιστεί η ησυχία; Θα μπαινοβγαίνουν όλοι...
Και όμως διαψεύστηκα πανηγυρικά!